Οι ταξικές στρατηγικές έχουν γίνει φανερές. Ας το εκμεταλλευτούμε!

Tου
ΓΙΑΝΝΗ ΜΗΛΙΟΥ

1. Το τέλος του «τέλους της πολιτικής» …
Ο νεοφιλελευθερισμός επαγγέλθηκε το «τέλος της πολιτικής» και (στο όνομα της «ελευθερίας», των «αυτορυθμιζόμενων αγορών», της «παγκοσμιοποίησης») το «τέλος του κράτους». Οι στρατηγικές επιλογές που προωθούσε υποτίθεται ότι απέρρεαν από τη λογική της (μόνης δυνατής) «ορθολογικής διαχείρισης». Η κρίση διέλυσε αυτό τον μύθο, καθώς έφερε στο προσκήνιο έναν άνευ προηγουμένου κρατικό παρεμβατισμό: Από την αγορά εργασίας και το συνταξιοδοτικό σύστημα, μέχρι τα προγράμματα στήριξης των τραπεζών και τους «μηχανισμούς στήριξης».

Ο αθεράπευτος χριστιανισμός των νεοφιλελεύθερων γραφιάδων

Όσοι έχουν την ευτυχία να παρκολουθούν τα twitter feeds και την αρθογραφία των νεοφιλελεύθερων φωστήρων της χώρας, θα χουν παρατηρήσει την αγάπη που έχουν στο να βρίσκουν κοινά σημεία ανάμεσα στην αριστερά και το χριστιανισμό. Όμως, οι νεοφιλελεύθεροι γραφιάδες- γνωστοί και ως Μανδραβέληδες - όσο κι αν προπαγανδίζουν το αντίθετο- δεν διαφέρουν οι ίδιοι από ιερείς μονοθεϊστικών θρησκειών.